கல்ஹின்னைக்கு பெருமை சேர்த்த சாஜித் சவாஹிர்

பெருமைமிக்க வரலாற்றையும் பாரம்பரிய விழுமியங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டு விளங்கிய எமது ஊர், இன்று தன் பழம்பெரும் கீர்த்தியை இழந்து நலிவடைந்து வரும் காட்சி மனதை உரசிச் செல்கிறது. பல தசாப்தங்களாக ஆன்மீக, கல்வி, சமூகத் துறைகளில் ஒரு முன்னுதாரணமாகத் திகழ்ந்த இந்த மண், இன்றைக்குப் பல்வேறு உள்முரண்பாடுகளினாலும் சரியான வழிகாட்டல்கள் இன்மையினாலும் தன் முகவரியைத் தொலைத்து நிற்கும் அவலநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது.

மாலுமி இல்லாத கப்பலாக இளைய சமுதாயம்

வளர்ந்தவர்களின் அனுபவப் பகிர்வும், முறையான வழிகாட்டலும் இல்லாத ஒரு தலைமுறை எவ்வாறு தடம் மாறக்கூடும் என்பதற்கு எமது ஊரின் தற்போதைய இளைய சமுதாயமே சான்றாகும். மாலுமி இல்லாத ஒரு கப்பல் புயலில் சிக்கித் தவிப்பது போல, தொலைநோக்குப் பார்வையும் தெளிவான இலக்கும் இன்றி இவர்கள் பயணிக்கிறார்கள். கல்விக்குப் பிறகு உடனடியாகக் கடைகளில் விற்பனையாளர்களாக அமர்வது அல்லது வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று பொருள் ஈட்டுவது மட்டுமே வாழ்க்கையின் உச்சகட்ட இலக்காக மாறியுள்ளது. எதிர்காலத்தில் எவ்வளவு பணம் சம்பாதிக்கலாம் என்பதை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு கல்வியைத் தேர்வு செய்யும் மனப்போக்கால், உயர்கல்வியையும் சமுதாயத் தலைமைத்துவத்தையும் நோக்கிய அவர்களின் ஆர்வம் முற்றிலும் மங்கிப்போயுள்ளது.

பணமும் அதிகாரமும் உருவாக்கிய சமூகப் பிளவுகள்

எமது ஊரில் செல்வந்தர்களுக்கும் வசதி படைத்தவர்களுக்கும் பஞ்சமில்லை. ஆனால், அவர்கள் ஆற்றும் சமூகப் பணிகள் பெரும்பாலும் ஆக்கப்பூர்வமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, சுயவிளம்பரத்தையும் தனிப்பட்ட புகழையுமே முதன்மைப்படுத்துகின்றன. பொதுச்சேவை என்ற பெயரில் தமக்கென ஒரு சிறு குழுவை அமைத்துக்கொண்டு ஊருக்குள் பிளவுகளையும் பிரிவினைகளையுமே இவர்கள் விதைக்கிறார்கள். சாமானிய மக்களும் தங்களின் சொந்த நலன்களை அடைந்து கொள்வதற்காக இத்தகைய பிரமுகர்களைச் சார்ந்திருக்கும் நிலை உருவாகியுள்ளது. இதன் விளைவாக, ஊரின் பொதுநலம் என்பது தனிமனித விருப்பு வெறுப்புகளுக்குள் சுருங்கிப்போயுள்ளது.

அரசியல் வறட்சியும் பொதுப்பணிகளின் தேக்கமும்

கடந்த காலங்களில் வெவ்வேறு அரசியல் சிந்தனைகள் கொண்ட பிரமுகர்கள் எமது ஊரில் இருந்தாலும், ஊரின் அபிவிருத்தி என்று வரும்போது ஒன்றுபட்டுப் பல நன்மைகளைக் கொண்டுவந்தனர். ஆனால், இன்று வலுவான அரசியல் பிரதிநிதித்துவமும் சமுதாய அக்கறையுள்ள அரசியல் சக்திகளும் இல்லாததால், ஊரின் பொது நலத் திட்டங்கள் அனைத்தும் முடங்கிப்போயுள்ளன. ஊரின் முன்னேற்றத்திற்கான குரல் எங்குமே ஒலிக்காத ஒரு தேக்கநிலை நிலவுகிறது.

சீர்குலைந்து வரும் கல்வி அமைப்பும் பாடசாலை நிர்வாகமும்

ஊரின் முதுகெலும்பாகத் திகழ வேண்டிய தேசிய பாடசாலை, தகுதியான தலைமைத்துவமின்மையால் உள்கட்டமைப்பு மற்றும் நிர்வாக ரீதியாக மிகவும் மோசமான நிலையை அடைந்துள்ளது. ஆசிரியர்களில் பலர் கற்பித்தலைச் சமூகப் பொறுப்பாகக் கருதாமல், வெறும் தொழிலாக மட்டுமே பார்க்கும் மனோபாவத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். இதன் காரணமாக ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் இடையிலான ஆரோக்கியமான உறவு சீர்குலைந்துபோயுள்ளது.

உயர்தர வகுப்பு மாணவர்கள் தங்களுக்கு விருப்பமில்லாத பாடங்களைக் கட்டாயத்தின் பேரில் பயிலும் சூழல் நிலவுகிறது. இதற்க்கு காரணம் இது ஒரு தேசிய பாடசாலையாக இருந்தும் போதிய அளவு ஆசிரியர்கள் இல்லாமையாகும்.பாடசாலை அபிவிருத்திச் சங்கமும், பழைய மாணவர் சங்கமும் போதிய அனுபவமிக்கவர்களின் வழிகாட்டல் இன்றி, பெயரளவில்  மட்டுமே இயங்கி வருகின்றன. இவர்களிடத்தில் பாடசாலையின் கல்வித் தரத்தை உயர்த்தும் தெளிவான திட்டங்கள் எதுவும் இல்லை. இதன் காரணத்தால், ஊர்ப் பாடசாலையின் மீது நம்பிக்கை இழந்த பெற்றோர்கள், பெரும் சிரமங்களுக்கு மத்தியில் தூரத்து கிராமப் பாடசாலைகளை நோக்கித் தம் பிள்ளைகளை உயர்தர வகுப்புகளுக்கு அனுப்பும் அவலம் அரங்கேறுகிறது.

ஆன்மீக வழிகாட்டலும் உலமாக்களின் அவசியமும்

ஊரில் எண்ணற்ற உலமாக்கள் இருந்தபோதிலும், சமூகத்தில் அதிகரித்து வரும் குற்றச் செயல்களையும் மார்க்கத்திற்கு முரணான செயல்பாடுகளையும் தடுப்பதில் அவர்களின் பங்களிப்பு போதியதாக இல்லை. எமது ஊர் மதராஸாவும் சமூகத்துடன் நெருங்கிய தொடர்பைப் பேணாமல் ஒரு தனித்துவமான அமைப்பாக ஒதுங்கியே இயங்குகிறது. ஆன்மீக நிறுவனங்கள் சமுதாயத்தில் இருந்து விலகி இருக்கும்போது, தார்மீக வீழ்ச்சி துரிதப்படுகிறது. ஊரில் உள்ள உலமாக்கள் அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து ஒரு வலுவான கூட்டமைப்பை உருவாக்கி, மார்க்க மற்றும் சமூக நெறிமுறைகளை அமல்படுத்தும் போது மட்டுமே இச்சீரழிவுகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும்.

மிளிர வேண்டிய எதிர்காலம்

வீழ்ச்சியடைந்த பெருமைகளை மீண்டும் மீட்டெடுப்பது சாத்தியமற்றது அல்ல. சுயநலங்களைக் கடந்து, அனுபவமிக்க மூத்தவர்களின் வழிகாட்டலில் இளைய தலைமுறையை ஆக்கப்பூர்வமான பாதையில் திசைதிருப்புவதும், பாடசாலை நிர்வாகத்தைச் சீரமைத்து ஆன்மீக மற்றும் சமூக அமைப்புகளை ஒருங்கிணைப்பதும் காலத்தின் கட்டாயமாகும். தனிமனிதப் பிரிவினைகளை மறந்து ஊரின் பொதுநலனுக்காக அனைவரும் ஒன்றிணையும் போது மட்டுமே எமது ஊர் தன் இழந்த வரலாற்றுப் பெருமையை மீண்டும் அடையும்.

கல்ஹின்னை டுடே நிருபர்